თარგმნა ნატო ინგოროყვამ
|
დგას ამაღლებულ კათედრალთან და დუმილს არ შლის, განფენილია სისადავე სარკმლის მინებთან, შემოფეთებულ ბედისწერას იგი მინებდა, უჭირავს ვაშლი და თავადაც პოზაა ვაშლის.
იმ მოზარდისთვის ჟამთა შორის რომ იქცა მიჯნად. მან სიყვარულით უკვდავებას გადააბიჯა, რათა მიწაზე ახალი დრო დაწყებულიყო.
ერთსულოვნება იყო მკვიდრი სადაც ცხოველთა და შეხედავდა ყოველივეს ახლებურ თვალით.
წაჰყვა მას ისე, როგორც სიკვდილს, მძლეველს ყოველთა, თუმც არ იცოდა თუ ვინ იყო მაშინ უფალი. |
