|
ო, ნეტავ როდის გამოიდარებს, აღარ ილევა წყარო დარდისა... ძვირფასო, შენით დაბანგულ ჰაერს ვისრუტავ, როგორც სურნელს ვარდისას.
როცა ვერ გხედავ, ჩემო ფერია, და მე ვოცნებობ შენზე და შენზე, ზოგს საოცნებოც არაფერი აქვს. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • თენგიზ სვანიძის პოეზია |
