|
ალბათ ყველაფერს მოედო ხავსი და ალბათ უკვე ვეღარც იხარებს: ეზო, რომელიც ძილშიღა გვახსოვს, სახლი, რომელიც გადავიყვარეთ.
ქვეყნის ტალახი გვათოვს და გვაწვიმს... შენ დაიფარე, ღმერთო ძლიერო, საკუთარ ფესვებს მომწყდარი კაცი. |
|
ალბათ ყველაფერს მოედო ხავსი და ალბათ უკვე ვეღარც იხარებს: ეზო, რომელიც ძილშიღა გვახსოვს, სახლი, რომელიც გადავიყვარეთ.
ქვეყნის ტალახი გვათოვს და გვაწვიმს... შენ დაიფარე, ღმერთო ძლიერო, საკუთარ ფესვებს მომწყდარი კაცი. |
