|
ჩაბღუჯული მაქვს მოკლე სადავე - თეთრი ფაფარი დაწნული ბირკით, თითქო არ მახსოვს, ვინ ვარ, სადა ვარ - ცხენმა ფლოქვებით გათელა ფიქრი.
და მოუქნია ელვარე ცელი, ცელს უღერებენ სექტემბრის დილას მკლავღონიერი ადამის ძენი.
აწ დაწყვეტილი და ძველი ფირი, ძლივსღა იგონებს შენს ვიწრო სარკმელს და სექტემბერში გარინდულ თბილისს. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ტარიელ ჭანტურიას პოეზია |
