მთარგმნელი: გრიგოლ აბაშიძე
|
ლამაზ ქრისტიან ქალზე ვლოცულობ, ის ჩემი ხატი და ტაძარია, სად მუსულმანი, სად ხატზე ლოცვა, ჩემზე იტყვიან: რამ გადარია?!
გაფენილია ჩემი ფარდაგი, სალოცავის წინ, ტურფა კერპის წინ, დაცემული ვარ, როგორც ქადაგი.
დავაკაკუნე კარზე მორჩილად. მითხრეს: „ჯერ ბერად ვინც არ შემდგარა, ამ მონასტერში არ შემოჭრილა“.
ჩემი არსება მას ემონება, ჩემი ბერობა ყველამ გაიგო, რამ ამირია ასე გონება?!
როგორც დავითის საგალობელი, სასახლეში ვარ. თუ მონასტერში, რა ზეიმია, რა სამყოფელი!
მზე არი მისი სახის სახატე, მზე ბრწყინავს მხოლოდ მისი სახისგან, მე მის ხატს შევცქერ და შევღაღადებ!
ჯერ კიდევ სისხლის ჭიქა სველია, ჩემი თვალები ტაძრად ქცეულან და სატრფოს ხატი შიგ ასვენია.
სარწმუნოება ვიცვალე გვიან, რჯულზე ფარულად ხელი ავიღე, ჯერ თუმცა კიდევ მორწმუნე მქვიან.
მიჯნურს გონება აგრე შემშლია?! სატრფომ ნუგეშად მითხრა: „ნიზამი, საუნჯე მხოლოდ ნანგრევებშია!“ |
