|
ჩემს საყვარელ თბილისში, ქალი ვნახე ლამაზი და ლურჯ თვალთა თილისმით გულს აწვდინა ხმა ნაზი.
და სიამე მომფინა, მაგრამ თურმე ყველა ეს თვალთმაქცობა ყოფილა.
ტრფობის ცეცხლი მეკიდა, ხელი ნაზად მოვკიდე, - ნეტავ არ მომეკიდა.
ვერსად ნახო სადარი, - სიდიადე სულისა ვძებნე, მაგრამ სად არის!
ეფერე და აცინე, თუ ოჯახი უხსენე: - "ოჯახისთვის გამწირე!?"
რა ლამაზად დაქარგა, მაგრამ ტრფობამ ლამაზი შინაარსი დაკარგა. |
