|
ჩაჰკრა ელვამ და ხანძარი ავარდა აშიშინდა მუხის ნედლი რტოები, სადღაც ყეფა მოისმა სადღაც თოფი გავარდა... ვიდექ განმარტოებით.
მეცხვარეთა გათელილი ველი, ისევ ელვა, სადღაც დაიგრუხუნა, ჩემს წინ გაჩნდა მკერდდაჭრილი შველი.
ცრემლიანი, ცრემლიანი თვალი!.. ავიტაცე, შემოვხვიე მკლავები, გამოვუღე გულის თეთრი კარი...
აჟღურტულდნენ ბალახები სველი, მე და შველი ცეცხლის პირას ვისხედით, მე ვტიროდი, მამშვიდებდა შველი. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ალეკო შენგელიას პოეზია |
