|
როცა ჩვენ ორნი პირისპირ ვრჩებით და ვხვდებით ორთავ იდუმალ წადილს, ჩვენს შორის წამით ვიღაცა ჩნდება, თითქოს აჩრდილი ჩვენს შორის დადის.
თითქოს რაღაცას გვემუდარება, ხან მწუხარებით მოგვაპყრობს თვალებს, ხან თავდახრილი დაიარება.
გვეცნაურება და გვებრალება ნუთუ ის უკვე ლანდად ქცეულა, უმანკოება ცისფერთვალება?
იგი დაშორდა ჩვენს გულისცემას ისე, ვით ვარდის ფურცლებზე ნამი, ციური ნამი, დილით რომ ქრება?
და ორთავ ვაღწევთ იდუმალ წადილს, წამით აჩრდილი ნაცნობი ჩნდება და თავდახრილი მწუხარედ დადის. |
