|
1. სოველი ბარის სიგრილე და ჩეროები რბილი, დილა, ბარისთვის მიგვრილი, მისდევს ბალახის ბილიკს.
ოქროს ზეთიან ჰაერს, და ეს შრიალი მიამბობს ჯერ წაუკითხავ შაირს.
მიწაც მისცურავს ნელა; ნეტა ჩემს გარდა ვინ არი, რომ ასე ჩუმად ღელავს.
წმინდაა ზეცა, მიწა გრილია პატარა ჩერო ადგია ეზოს, ხეები ჩუმად თავდახრილია ვარ ბედნიერი და უმიზეზო.
მე თითქოს ვუსმენ ბავშობის წუთებს ასე მგონია, მოვა ეს ხე და მკერდში ძმასავით მე ჩამიხუტებს.
არის პატარა მესკიას ფუძე, ასე მგონია, ნიავი ნელი როგორც ბულბული შეფრინდა ქუდზე.
პატარა ჩერო ადგია ეზოს, ხეები ჩუმად თავდახრილია, ვარ ბედნიერი და უმიზეზო. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • პაოლო იაშვილის პოეზია |
