|
ყოველთვის, როცა მომენატრება პოეზია და თქვენი ხსენება, - დგება ზამთარი წინ ნაადრევი და ალკას თეთრი გამოსვენება.
კვალად ზამთარში რგვალი მაგიდა. პლანეტარული მწვანე გრიგოლი გადმოღვარული მთვარის ბაკიდან.
მერიდიანზე რეკავს რეკვიემს - "ვერვინ დაგვიხსნის დაღუპვისაგან, და შიში ფიქრებს დაგვარეკვიებს...
მზეს რილობები შემოესია. უკანასკნელი ამბავი ხდება - სივდება მიწა და პოეზია“.
ღმერთო ძლიერო და სასწაულო - გადაარჩინე პოეტთა ჯიში... დგება პაოლო. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ნიკოლო მიწიშვილის პოეზია |
