|
დავიღუპები, ჩაყოლილ ხსოვნებს ოდესმე სადმე გაეღვიძებათ. ჩვენ ვისაუბრებთ იმაზე დიდხანს, რაც სიცოცხლეში არ შეიძლება.
ბეღურებივით იფართხალებენ. და ერთხელ მაინც, ჩემო ნუგეშო, იქ სამარეში გამახარებენ.
ამოკენკავენ ჩემს გულს, შენს თვალებს, შეესევიან მერე უკუნეთს და უკუნეთიც კი ივალალებს. |
