|
მახსოვს ძახილი, გზების ყვირილი, სად მიხვალ, სადა, შეინთე კვარი. მე მივდიოდი გულშემოყრილი და ქადაგივით ყვიროდა ქარი.
და დასაბამი ღრუბლებს ეფარა. სად ჰქონდა იმას ნეტა ცრემლები, ვინც თვალებს ძილში გამოეპარა...
მიწაზე მაინც აენთოთ კვარი. მე ვიყავ ბედით გაოგნებული და ძვლებში მწარედ მივლიდა ქარი. |
