|
იტყოდი, ქარი სახურავს გვისო, ოფლმა დამცვარა, კანი ამეწვა. ნეტავი მქონდეს წვივები ქვისა, ამშორდებოდა მათი დალეწვა.
(ცისა და მიწის მე ვარ ნაზავი) ვინატრი, ვიყო ქვასავით გამძლე, უგრძნობელობა არ მსურს ქვასავით.
ვეღარ შევეხე - ხეს, ადამიანს... მარადისობას რა თავში ვიხლი, ძარღვებში ჟრჟოლა თუ არ დამიარს? |
