|
გარინდებულა ზღვა უცნაურად, გული წასვლია თითქოს სინაზით, გამოურიყავს ნელი ხმაური, მისვენებულა გამთბარ სილაზე.
ჩუმი და წმინდა ტალღების ჩქამით, მაგრამ მის გულში სძინავთ ურჩხულებს, რომლებსაც ძილი არ უნდათ ღამით.
გაფითრებულნი ძლივს რომ იძვრიან... მე მომაგონა ამ ზღვამ თვალები, ჩემთვის ძვირფასი ქალის თვალები, რომლებიც თურმე მე ვერ მიცვნია. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • თამაზ ჩხენკელის პოეზია |
