|
შორს, არაწმინდავ, შორს, მავნე სულო, სულო ბოროტო, სულო მაცდურო! ზეცის ძალთაგან დევნილო, კრულო, და ჯოჯოხეთის მონავ, მსახურო! შორს, შორს, წყეულო, იგიცა კმარა, რაც აქამომდე მტანჯე, მაწვალე, აწ კი ტყუილად არა მითხრა-რა, შენ აღარ გმონებ, გამოვიცვალე! წავიდა ის დრო, შენსა ბრძანებას რომ ვასრულებდი შიშით, კანკალით; წავიდა, გაჰქრა და დავიწყებას მიეც, რაც იყო: აწ ვერა ძალით. ვერ დამიმონებ, ვეღარ მომხიბლავ! აქამდისაც თუ გმონებდი, მისთვის, რომ ერთობ სუსტი ქმნილება ვიყავ; ახლა სულ სხვა ვარ: ახლა ღმერთს ჩემთვის სხვა ვინმე სული მოუგზავნია, ტურფა, უმანკო, ანგელოზთ დარი, მეც იმას ვმონებ დიდი ხანია და იმით ვცოცხლობ, აქამდის მკვდარი, შენ კი, მტარვალო, შორს გამეცალე და აღაროდეს არ მომეკარო; ისიც კმარა, რაც მტანჯე, მაწვალე, აწ კი დრო არის, მეც ვინეტარო! |
