|
ნამტირალევი მოვდივარ დღესაც, სადაც არ მივალ, ყველგან ღამეა: ნეტავ ჩემ გულში ჩამოგახედათ, რამდენი კვნესა და ვარამია.
ირგვლივ რიყეა, უდაბნოს ქვები. ისე დავდივარ ამ ქვეყანაზე თითქოს საკუთარ ცხედარს მივყვები.
შუქი დამეძებს, უნდა, რომ სწუხდეს, თითქოს მე ვიყვე გამოქვაბული და ჩემ ქვეშ სისხლის მდინარე ჰქუხდეს. |
