|
შატილის ცასავით ლურჯი გაქვს თვალები, მშვენებით მოჰგევხარ სალი კლდის ავაზას. მაგ სილამაზისთვის გწყევლიან ქალები, ვაჟები ჰკოცნიან შენს სავალ შარაგზას.
კვლავ დამიბრუნებდნენ აპრილებს გაფრენილს. შორს გაგიტაცებდი ცელქსა და ლურჯთვალას, შენს დალალს ვნახავდი ჩემს მკლავზე დაფენილს.
კაცი არ მაცდუნო მაგ თვალთა მშვენებით. შევცდები, შეგტაცებ პერანგის საყელოს, მთებს გადაგატარებ ლურჯაის ჭენებით.
მივალ და გავხდები სალი კლდის ხიზანი, შურთხებთან დაგმალავ საცოლეს ნაქურდალს, უშენოდ სიცოცხლეს არა აქვს მიზანი. |
