|
მე მოვისრულე ჩემი ომები, დრო მაინც მიყეფს, როგორც ფინია, არ მეშინია მშიერ ლომების, მაძღარი ძაღლის კვლავ მეშინია…
არ მოვალ ახლა ფერად ცრემლებად, ჩემს ბებერ ლომებს თვითონ მოვუვლი, ბებერ მელიებს რა ეშველება.
თუთიყუშები მხრებზე მიზიან, რეტუშირებულ ღიმილს ვიცილებ, რადგან სიცილი მეც შემიძლია.
დავლეწო ის, რაც მხოლოდ ჩინია, არ მეშინია რკინის გალიის, ოქროს გალიის კვლავ მეშინია.
სულში კვლავ ტოვებს იჭვებს მძევლებად, სიბერის სიყრმეს კიდევ მოვუვლი, სიყრმის სიბერეს თუ ეშველება. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • მორის ფოცხიშვილის პოეზია |
