|
ბროწეულმა სამარის ქვა გაარღვია, სამაჯურში ფესვი გაყო ხელის დარად, ქალის თმაში თბილი სუნთქვა გაახვია და კუბოში თეთრი ფერფლი გაიბზარა.
გაყინულს და დაფერფლილ ტანს ჩაეხლართა, სამარეში თუ იპოვნა თავის სიყრმე და წარსულთან შეჯახება გაეხარდა.
ფერფლში ჰპოვა ქალის ეშხი დანისლული მოწეული ბროწეული რა ყოფილა, ჩამავალ მზით შეკრული და დაისრული.
ქალწულის ფერფლს, როგორც ყვავილს, გაუფრთხილდა, დაისივით გაწითლდა და გაიშალა, და რტოებით სილამაზე აუფრინდა.
ამოწუწნა მიწა მხედრის ნამკლავები, მოგონებით თბილი ფესვი გამოკვება, და ნაყოფში ჩაალაგა ვარსკვლავები.
თუ ცრემლები გამოგიკრავს, სანატრელო, შენი ჩრდილი, მითხარ მაინც, რა ჩრდილია, შენს ტოტებში გალობს ძველი საქართველო.
მისი ფერფლი შეკრიბე და ჩაგვაბარე, მოწეულო ბროწეულო, გადმოფრინდა, შენი რტო და შენი ჩრდილი დამაფარე. |
