|
დაიღალა მთვარე თხელი ღრუბლის კოცნით, ღრუბელს ეჩქარება, დრო არა აქვს მოცდის. თაფლის სიტყვებს ღვენთავს, ღრუბელს ეჩქარება, მაგრამ მაინც ფეთქავს. და გულისხმით უსმენს, ვეღარ ხედავს ვნებით უკვე გამქრალ ღრუბელს. |
|
დაიღალა მთვარე თხელი ღრუბლის კოცნით, ღრუბელს ეჩქარება, დრო არა აქვს მოცდის. თაფლის სიტყვებს ღვენთავს, ღრუბელს ეჩქარება, მაგრამ მაინც ფეთქავს. და გულისხმით უსმენს, ვეღარ ხედავს ვნებით უკვე გამქრალ ღრუბელს. |
