|
მოდიხარ... მსგავსი გაშლილი მზისა, როგორც შვლის ნუკრი უცხოდ შემკრთალი, არამიწიერ სილამაზისა ქალი კი არა მართლა ღმერთქალი. ეგ სიკეკლუცე როგორ გავრითმო, ქართველი ქალის სიდარბაისლის ეტალონი ხარ სამაგალითო. და ქუჩა გტაცებს მზენასვამ თვალებს, გვერდს რომ გაუვლი, ვაი, იმ ბიჭებს შენი მშვენებით შემთვრალ-შემკრთალებს. ვისაც გულს ახვევ შურის იარებს, ღმერთი და რჯული სუყველა ტყუის, ვინც შენ ქალთამზედ არ გაღიარებს. სხვა ფერთა გამა დაღვარა გზაზე, მზისფერო ქალავ, ღმერთმა მაჩუქა შენი მშვენება და სილამაზე. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • თამაზ წიკლაურის პოეზია |
