|
უდედო ნუკრივით იყავი მშიშარა, ადგილს რომ დაეძებს სად დავიმალოო, მე მახსოვს ნიავმა თმა რომ ჩაგიშალა და მოგესათუთა პატარა ქალო.
და შენი თვალებიც რისხვისგან აენთო... ნიავიც დატუქსე რას მეფერებიო, შენნაირ ურცხვებთან რა მაქვსო საერთო.
ყველაფერს ვისმენდი, ყველაფერს ვხედავდი და მივხვდი რომ შენთან ნიავიც ტყუოდა, მეც აბა სიყვარულს რას შემოგბედავდი.
გზა და გზა ხან მე და ხან გული ქანაობს, არ ვიცი სად წავალ, სად გავირიყები, მიხსენი, მიხსენი, მიხსენი ქალაო.. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • თამაზ წიკლაურის პოეზია |
