|
ქორმა წიწილა წაიღო, იძახდა "წიავ-წიავსა!" წიწილის თეთრი ბუმბული ველად გაჰქონდა ნიავსა... ღვარი წავიდა სისხლისა, წალეკა მთა და ბარია: არაგვს გზა დაათმობინა და გადათელა მტკვარია. ისმოდა ბებრის ეზოში კრუხის ქვითინი მწარია... მოჰსლოდნენ მოკეთეები: კრუხი, მამლები, ვარია, - ნათესაობა კრუხისა, მთელი იმისი გვარია. ცრემლი იქცევა ქათმების, დიდი გლოვა და ზარია... |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ვაჟა-ფშაველას პოეზია/პროზა |
