|
მოფრინდა, მხარზე დამაჯდა ჩემი ძმაკაცი ბეღურა. ორივეს - კაცსაც და ჩიტსაც სვანური ქუდი გვეხურა. და არც მე ვგავდი ვალიანს, თვალს ვაყოლებდით ორივე ქალებსა ლამაზხალიანს. ცის წყალსა ნათელიანსა, რომ ნაწვიმარზე მთებისკენ გავდევნებოდით ნიავსა. ერთად გვიძგერდა გულები. არ გვჭირდებოდა სიმდიდრე და ჭუჭყიანი ფულები. სიხარულითა დიდითა და ვამაყობდით ორივე: ის - კაცით, მე კი - ჩიტითა. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • გურამ პეტრიაშვილის პოეზია/პროზა |
