|
მზე გადიოდა ცას ბორანივით. ტყეში შიშველი ქარი ჰკიოდა. ლექსს იძახოდა ხიდან ყორანი, ქრისტე მოსჩანდა საიქიოდან.
თვალს მიშტერებდა წარმართის ლოცვა. ლოდებზე იჯდა გიჟი პოეტი, კვნესოდა მთების ყრუ გარემოცვა.
ახლოვდათ მხოლოდ სიცოცხლე მკვდარი. სადღაც ეშოვნათ კუბო ჯიბგირებს და მოეწერათ ზედ ჩემი გვარი! |
