|
ნურვინ მეკარებით, ნურვინ მიმედებით, არ მსურს ქალაქები მსდევდეს ბაიბურად. გავალ უდაბნოში დაჭრილ იმედებით, სადაც ლაჟვარდები მტვერით დაიბურა.
და ჩემს გადაფრენას ქარი მიანება. მაგრამ ღამეებში ფრენა გვიანია - ასე საშიშია გადაგვიანება.
ღმერთებს მომაგონებს ზარი ნაშაბათი. ყველა შევიძულე, ყველა გავაძევე. დამრჩა სანბენიტო, მთვარის ეშაფოტი.
ისეთს დავიკივლებ ხმათა მომეტებით, - რომ ეს დედამიწა გადატრიალებით - ცეცხლის ბრილიანტად გასკდეს კომეტებით!.. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • შალვა კარმელის პოეზია |
