|
დღეს განვიცადეთ ღვთაებრივი დანაკარგისი. ვფიქრობ, პრინცესა უბედური, რომ სიზმარშია, ამა სეფექალთ შემოევლო შავად არშია: მომკვდარა პანი, მეოცნებე ღამის მარკიზი! მწუხარე დების ღრმა თვალები ცრემლთა ღვარშია. ჩვეულო მგზავრო! ქალბატონი ძველ საყდარშია, - ხატისკენ ილტვის აქ ქალწულის გული ფაქიზი. ახლაც ტირიან მონაზვნები მიცვლილ მამაზე, დააქვთ საფლავზე ქრიზანტემა, ხან აკაცია. და ვიტან გრიგალს, სასიკვდილოდ გულს რომ აჩუყებს, თორემ ვიხრჩობი და ვერავის ვერ ვთხოვ ლაყუჩებს. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • შალვა კარმელის პოეზია |
