|
სულო მისმინე: არ გაუშვა ფიქრთა სადავე. ვიცი, შენ გქვია ჩემ სხეულის ხანმოკლე მდგმური... მოგეხსენება, რომ თვისება გვქონდა ჩვენ ძმური თუმც საეჭვოა - რად მოგწონდა ეს სისადავე.
შენ გაიმარჯვე. შენ მრავალში აღძარი შური. მასკარადებში ბნელ ნიღაბად წაისვი მური ვწუხვარ, ტოლობა შენთან ადრე რომ გავათავე!
ვერ განებივრე ლაჟვარდებით და საძოვრებით, - რომელმაც ჩემში პოეზია უხვად დატიე...
მთვარის ეშაფოტს დავაწვები, როგორც დაკლული. ახ! სულო ჩემო, დამიტირე და მაპატიე!.. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • შალვა კარმელის პოეზია |
