|
როდესაც გზაზე ავტობუსი აგროვებს მგზავრებს, გამოქცეულებს ჩვენსაკენ, ანდა ჩვენსკენ მომავლებს, როცა ხმაურით ამოდიან და სანამ ჩავლენ, დინჯად თავიდან ფეხებამდე თვალით მზომავენ. ჭაღარა ქოჩრით ამ ავტობუსის მგზავრებისთვის მე დღეს უცხო ვარ, ის ხალხი გაქრა და წავიდა, თქვენს მონა-მორჩილს ვინც ტანთ აცმევდა, ვინც ჰკოცნიდა და პურს უცხობდა. არც მოგონების უხილავი ფოლიანტები, თვალს ეფარება ერთაწმინდის გარეუბნები და უკან მომდევს მტვრის ბუღი და კორიანტელი. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • გივი გეგეჭკორი პოეზია |
