|
ამოშრი, ცრემლის ნაკადულო, აიგე წესი, წინ რომ გზა გიძევს გასავლელი, გასახვეწავი, - ცრემლებთან რა გაქვს სათხოვარი და სახვეწარი, ისეც აგავსებს გაზაფხულის წვიმა და თქეში. თორემ მე ბედკრულს - ქვეყნის ბრუნვას რაც გავეცანი, - ცისკრის ნათელში მებლანდება მწუხრის ზეწარი და ღამის ჩრდილი მელანდება შუადღის მზეში. მიწა არ მიფენს ძველებურად მწვანე ფიანდაზს, რომ წუთით მაინც გავერიდო ქრობას და ჭკნობას, და წუთისოფლის უხანობით შეჭირვებულმა თვალი შევავლო სიყვარულის ღვთაებრივ ნობათს... |
