|
მშვიდობით! ახლა კი: - სამუდამოდ, სამუდამოდ ვშორდებით... მშვიდობით! მშვიდობით! მშვიდობით... ეს ღილღოს ზეცა და ეს ღილღოს მიდამო მოწმეა: - ჩვენ ერთად არც დღემდე ვიდოდით... აქამდე ხომ შენთან ზიარი ზეცა თავს მეხურა. მთები გარს მეზღუდა, თუმც ჩემთვის არ ენთო ეგ მზერა მზიანი, - შორიდან შენი ხმა ხომ მაიც მესმოდა... წაირღვნა იღბალი, ვით ზღვაზე სამუმი, - მოლიზღეთ ზიზღი და დღის უამინდობით... ახლა კი: - სამუდამოდ, სამუდამოდ, მშვიდობით! მშვიდობით! მშვიდობით! მშვიდობით... |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • გაბრიელ ჯაბუშანურის პოეზია |
