|
ისევ შენ უნდა მოგმართო, ჩემო ძვირფასო კალამო, რომ გულს, აღვსებულს ნაღვლითა, მცირედიც არის ვაამო! მეც სულს შენით-ღა ვიბრუნებ დაგვვედრი, სანამ ცოცხალ ვარ, შენ მაინც ნუღარ მიმტყუნებ! |
|
ისევ შენ უნდა მოგმართო, ჩემო ძვირფასო კალამო, რომ გულს, აღვსებულს ნაღვლითა, მცირედიც არის ვაამო! მეც სულს შენით-ღა ვიბრუნებ დაგვვედრი, სანამ ცოცხალ ვარ, შენ მაინც ნუღარ მიმტყუნებ! |
