|
აღარ მახარებს განთიადის ასხივოსნება, არც ქართლის ცაზე მოწოლილი ნამგალა მთვარე, ნიავს მივეცი ფოთოლივით ტკბილი ოცნება, ტკბილი ოცნება უნდო გულში დავასამარე.
ბევრი ცრემლები დავადინე მშობლიურ მხარეს. ჩემში ცხოვრობდა შმაგი სული ადამიანის და ახლა ისიც უნდო გულში დავასამარე.
ისე გადიან ეს დღეებიც, ნაღველზე მწარე, არავინ იცის, უტკბილესი განცდა რამდენი, გულში ჩავიკარ და გულშივე დავასამარე.
ან შავი მიწა კალთას როდის გადამაფარებს, ფიქრთა კოცონზე საკუთარი თავი დავიწვი და ფერფლი ისევ უნდო გულში დავასამარე.
დროა, დუმილით მივეახლო, საფლავის კარებს, ვინც კი ამ ქვეყნად შემიძულა, ან შემიყვარა, გულში ვაცოცხლე და გულშივე დავასამარე.
სულის მშვიდობა გავატანე მოხეთქილ ღვარებს, რაღა მაქვს მეტი? გამოფიტულ სხეულის გარდა, სხვა დანარჩენი უნდო გულშ დავასამარე.
ღმერთო ციურო! ეგოდენი ტანჯვა მაკმარე, ჭკნება სიცოცხლე უდღეურად, როგორც ფოთოლი და ყველაფერი უნდო გულში დავასამარე. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ადამ ალვანელის პოეზია |
