|
მამალი ყივის, თენდება ღამე, მთა თექას იხდის, ბარი - შავ ზეწარს, სამხრეთისაკენ გადადის მთვარე, თვის ოქროს სხივებს იქით იკეცავს. თავის ბუნაგში ის დაამდება, იქ მოისვენებს, იქ მოინელებს, ვიდრე ხელახლათ დაუღამდება. ხალხი იღვიძებს და იშმუშნება, სისხლის მორევში ტრიალებს ლუკმა, ისიც იქითკენ მიეშურება! ვინ უწყს, რამდენი გაითელება თავის ბუნაგში ზოგი მაძღარი, ზოგი მშიერი გამობრუნდება! სამხრეთისაკენ გადადის მთვარე, ბრძოლა არ სწყდება, ისევ გრძელდება, ერთის ადგილას იჭერს მეორე! დღისით - დაჰყურებს მას დღე მზიანი, თენდება - მხეცი სტოვებს ბრძოლის ველს, ბრძოლას აგრძელებს ადამიანი! |
