ყინვა გამეფებულა სამყაროში მალულად, თბილისური თითები წერენ გულს დაფარულად. ერთი ნაპერწკალია, ერთი კოცნით მომხდარი თავგადასავალია. როგორ დამსგავსებია, საცალფეხოდ ხიდი გვაქვს, ფართო მხოლოდ გზებია. იმის იქით რა ხდება, ნუთუ მართლა იწყება, ნუთუ მართლა მთავრდება. ეშმაკი რომ თაოსნობს, ციდან საცდურს გვესვრიან, ყველა ჩვენზე ნაოსნობს. ფოჩებიან კამფეტში, აი ასე ვცდუნდებით, უჩერებელ ამბებში. ბატონი თუ მონაა? იცი?.. ბედნიერება, არჩევანის ქონაა. მელოდიურ გამებში ტიტანიუმს გაადნობს, აფეთქება წამებში. იასამნის სურნელით, ვერა, ვერ გადავრჩები თუ ვარ ყოვლის მსურველი. აზრები ხომ ომია, პოეტური ფრაზები, სადღაც გამიგონია, რომ ცხოვრება ლოდია, ცაში მაინც ანათებს, ფიქრების მელოდია. ფუნჯებს კონად შევყრიდი, შევხედავდი სამყაროს ილუზიას შევქმნიდი, თბილი სიტყვის გამოთქმის, თვალდახუჭულ ფიქრში ხელს დავხატავდი გამოწვდილს. მელოდიის დინებას დავხატავდი იმ ღიმილს გული რომ იღიმება. შეგვრჩენია იერი, დავხატავდი მშიერს რომ ლუკმას უყოფს მშიერი. აღარ მინდა... ატაროს, მე სხეულით გავათბობ, დედამიწის... სამყაროს. ვიცი მეც იქ მოვხვდები, სიყვარულით ვიცხოვრებ, არასოდეს მოვკვდები... კვამლმა ცეცხლი აბოლოს სუნთქვას მივცემ დასაწყისს დასაწყისში და ბოლოს... მაშინ როცა აუწყეს, რომ ცოდვილმა შვილებმა ცდუნებებს რომ გაუძლეს. ცრემლი გადმომივიდა, ხელებს ვშლი და ვყვირივარ, ღმერთო.... გამოგივიდა! დავა არ ღირს ამაზე, ნებისყოფით ვაჯობებთ ეშმაკს ამ ქვეყანაზე. ვხატო, ვხატო გრძნობებით ყველა ფიქრთან მე მივალ, თქვენ არ დაგელოდებით. ძლიერი ვარ ამჯერად, ვერაფერსაც ვერ ვხედავ არაფრისაც არ მჯერა. ამ ქვეყნიურ მდევრებში, სიტკბო მუდამ ამარცხებს... ყინვას ყურძნის მტევნებში! |