|
შევხარი მინდვრად გაშლილ ბუნებას, რასაც ინატრებ, იგი აქ არი, თითქოს ვაპირებ შინ დაბრუნებას, მაგრამ სადღაა ძველი სახლკარი! უკვე დილიდან ბარში ბატონობს, მინდვრად ციმციმებს ნამის მძივები, რა კარგად გალობ შენც, იადონო! ცა უღრუბლო და უკაბადონო... გლეხს ვეკითხები თავაზიანად: - რა გქვია, ძმაო? - პავლე, ბატონო. რომ სოფელი გაქვთ რაღაც ზღაპრული! ყვავილების და ვარდების ფეთქვას, ყველაგან ღიმილით ხვდება ზაფხული... ჩაის მწკრივებშიც ფუსფუსი ქალთა, და მოალერსე შავი ზღვის ბინდით - ჩალის ქუდების შრიალებს კალთა. ღვიძლი შვილივით უვლით, ბატონო? - დიახ, სწორედ ის გვინახავს ყველას, მზეც მას უღიმის უკაბადონო... სანამ ვართ, მისი მადლით ვარსებობთ და ბოლოს თვითონ გვჭამს, უპატრონო! |
