|
უკვე მოგონება მივეც ანათემას, უკვე დავივიწყე შენი სუსტი ტანი. ღამის მარტოობას ისევ ანათებდა ქუჩის მოწყენილი, სველი შუქნიშანი. თითქოს მომყვებოდნენ ძველი აკორდები. მერე ჩემს გრძნობებზე ჩუმად გამეცინა, მივხვდი, აღარასდროს აღარ გავლოთდები. როგორ იცვლებიან სახლთა ფიგურები, ყოფნა უშენოდაც ისე ლამაზია, შენსკენ, დამიჯერე, აღარ ვიყურები. უკვე დავივიწყე შენი სუსტი ტანი. ღამის მარტოობას ისევ ანათებდა ქუჩის მოწყენილი, სველი შუქნიშანი. |
