|
ვის ებრალება ყვავილის გვალვით მიმჭკნარი ნოხები, სასაკლაოსთან ბღავილით მიქუჩებული ძროხები; წყაწაღებული თელები, ან უიმედოდ გაწვდილი ქალის უმწეო ხელები. მიტოვებული სოფლები, მოინაკლისებს არავინ მოლაღურს ვეღარ მოფრენილს. გზაზე მოკლული ქედნები, სულ მუდამ გზისკენ მზირალი, შვილის ნატრული დედები. ხერთვისი, ოშკი, კვეტარი, ზეზე გამხმარო მუხებო, ვის ეცოდებით ნეტავი! |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • მედეა კახიძის პოეზია |
