|
წითელ ქლამიდას როს მოისხამს აღმოსავლეთი, ყორანთა ურდო ააყვავებს ბაღში ჩინარებს. გამოაღვიძებს ყარაულებს, ფეხზე მძინარებს, რომ დასტკბნენ ყურძნით, ყალიონით და სიმთვრალეთი. და ჰყიდის ნოხებს თავრიზიდან ნაირ-ნაირებს, მაგრამ მოიტანს შუაღამე მუქ ჯავაირებს და ჩაფიქრდება აზიდული ცად მინარეთი. მე კი ვაჟურად გადაცმული, ქალური რცხვენით - დავნავარდობდი არაბულად დარახტულ ცხენით. მაგრამ ჩვენს სევდას არ უჩანდა მაინც ნაპირი: და ვნატრულობდით ალიაქოთს, თეატრს და თბილისს. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • მარიჯანის პოეზია |
