|
შორიდან შენ ჩემს ღიმილებს ზვერავ, თუმც ეს ნაძვნარი უღრანი ტყეა, და ჩემმა ცივმა, სასტიკმა მზერამ შენ დაგჭრა, როგორც ფოლადის ტყვიამ. იყო ნაღველი ხმალივით მკვეთრი, და იმ ყვავილებს, ხელში რომ მქონდა, დაეცა ცრემლი ბროლივით თეთრი. როს გარეგნულად ამგვარად ჰშვენი? რატომ არა ხარ ისეთი კარგი, რომ სიყვარული შემეძლოს შენი? |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • საფო მგელაძის პოეზია |
