|
ადამ ბრმა გველით და ევა ვერა ზოგვენ აე თმენასა, იმ კრულმან ლახვრად მიაგო ნებით ორ-პირი ჟღერასა; რაც სიტყვა ტკბილად ურჩივა, ფერხთ-ქვეშ ღალატობს ყველასა, შიგ ჩანს ცდენ ძნელ წყვლად ჭმუნვარნი, ხსნილ ანარცვს ჯდენ ჰე აიებსა.
შიგან ყრიან ღადართ ქვეშე, ფუფქავს უყთ ტბა, სულთ რჯის ჟენით. პირს ოხრევდინ ნაღვლით მისთვის, ლხინი კვნესით იწვართენით, თაყვანს აცით, ზენარს ვედრეთ, ეს დიდ გვემით ბმა ახსენით. |
დავითიანი / პოემა • • •  • • • დავითიანი / შინაარსი |
