|
თვით მადლს ტრფობისას რომ მოესურვოს ხორცსხმულად ვლენა ოდესმე ქვეყნად, უკეთესს სახეს ვერ ინატრებდა თავის სიცოცხლის გამომსახველად. მაშინაც ვინ სთქვას, - ვინ ვის აშვენებს, მადლი ამ სახეს, თუ სახე მადლსა!.. თვით შური, მტრობა ვერ უპოვიდა ქალს მშვენიერსა ვერაფერს ნაკლსა. მის თვალთა ელვით, ღაწვთა შუქფენით, გულ-მკერდის რხევით ვინ არ ათრთოლდეს!.. დახე მის ტუჩთა!.. თითქო თვით ტრფობას თვის ნაზი კოცნა ზედ დარჩენოდეს. ვის არ მოიმხრობს, მოინადირებს ყოვლად ძლიერი მშვენიერება!.. თქმულა - მხეციც კი გააფთრებული მის წინ დატკბება და დაწყნარდება. და დაუწყნარდა ძალს შვენებისას იგი მწირიცა მწყრალი, გულმშრალი, და უცოდველის გულის-ტკივილით ქალს შეაჩერა ტყვექმნილი თვალი. |
