|
აქ, დედაჩემი, ხაშრებში და ლერწებში, კიდევ მხვდება აღმართზე, დაქანცული, ისე ვით ოდეს, დაკრეფილებით დამძიმებულს მოათრევს გოდორს, - ურიგებს სარჩოს ბავშვებს, თიკნებს, ქათმებს და ჩიტებს.
მთელი ზაფხული მხრებზე უზის, ვიდრე არ მოთოვს, კალთის ბოლოზე აწებებულ ლობიოს ფოთოლს თან დაატარებს, მთვარესავით გაცრეცილს, ყვითელს.
სოფლურ შელოცვებს ვინ მეტყოდა მასავით ლამაზს, დამინაყავდა ბალახების ჟვეროთა წამალს.
მილულა თვალი, თვალში ალბათ ჩანდა წარსული, დედა-ანბანი ყელს ეკიდა ძაფზე ასხმული. |
