|
დედი, გზირის მზერასავით გდევდა მუდამ ავი ბედი, სოფლის ბოლოს, ალაგესთან რა უმწეოდ დამიბერდი.
ხაკისფერი ღრუბლებია, შორს მიდიან სამუდამოდ, თუ ჩვენს ეზოს ბრუნდებიან.
ვერ უძლებსო, რა ხანია, მწერდი, სულს რომ ვერ გაატან, ისე შავი ზამთარია.
ჯავრი მხოლოდ ჯვარცმულ დღეში, და უძღები შვილის წერილს ფსალმუნივით იღებ ხელში... |
_1399741196.webp)
_1399746278.webp)
