|
შენს ჭაღარას, შავ ღამეშიც, მე დღესავით ვხედავ, სიცოცხლეზე უტკბესო და საყვარელო დედა.
მიყვებოდი ზღაპარს, შებ უვლიდი, შენ ანთებდი, ჩემი სულის ლამპარს.
ლექსად ამოფრინდა, ის ზღაპარი, ის ნანინა, ოი, როგორ მინდა...
შენთან სიტყვებს ვბედავ, რა ვქნა აბა, სიმღერა ხარ, სიცოცხლე ხარ, დედა! |
