|
მთვარე დავძენძე ფიქრის ძაფებად, ფიქრისგან დარდის მოვქარგე ტილო... კვლავ მენატრება თვალები, დედის და სიყვარულით ნათქვამი "შვილო".
არ ახსოვს როგორ გაექცა მთვარე... სულში ავშალე მოგონებები, ტკბილი და მწარე... ტკბილი და მწარე...
და შემოჰქონდა ღიმილი მზედა... მეძვირფასება ის მზე დღეს უფრო, დღეს, როცა გავცდი ასაკით, დედას...
სცივა ღამის ფრთებს შერჩენილ ქალაქს... დავდივარ, საბანს ვუსწორებ შვილებს, სველი თვალებით ორი მზე დამაქვს. |
_1399742065.webp)
