|
ჩვენ როცა ვდუმვართ, ჩვენ როცა ვფიქრობთ, ლაპარაკობენ ჩვენი სულები, სიზიფეს ლოდიც მემსუბუქება, რადგან ამ ქვეყნად შენ მეგულები.
ბედი-ავბედი მაინც თან მდევდა, გთხოვ, მაპატიო, გთხოვ, მაპატიო, რომ ბედნიერი არა ვარ, დედა...
გადათიბულან შენი კორდები, დარდობ და მაინც გეიმედება, რომ ჩემში ისევ განმეორდები. |
_1399741982.webp)
