|
დავმარხე დედა და მომეჩვენა, რომ მასთან ერთად გულიც დავმარხე, დღე იყო ჩუმი, მაგრამ უჩვევი, ვეღარ ვხედავდი ნაცნობ სანახებს.
რაღაც საოცრად მრუმე საფარი, მე მოვდიოდი სასაფლაოდან ყველაზე უფრო მიუსაფარი.
ვიყავ მცხუნვარე და უნუგეშო, დავმარხე დედა და თითქოს სულიც თან ჩავატანე იმ თბილ უბეში.
თუკი სიცოცხლე ერქვა ამ ყოფას და მაშინ მივხვდი, თუ რა ყოფილა, თუ რა ყოფილა სულის გაყოფა.
თითქოს უსულოდ, მიუსაფარი და არ მცილდება, და არ მცილდება ვეება სევდა - დედის საფლავი.
მარტო ვარ და არც არავინ მინდა და ვით არასდროს მიყვარს ეს მიწა - ყველა მიწაზე თბილი და წმინდა...
მე მას შევწირავ ამ გულს ნატყვიარს, მაგრამ საფლავი დედაჩემისა ჩემთვის ყველაზე წმინდა ხატია. |
_1399734178.webp)
_1399737549.webp)
