|
შორს, სოფლის გაღმა ჩამავალი მზით დაფერილი, სერი-მესერით დასერილი, დამრეცფერდება - ჭრელი ფარდაგი, თანდათან რომ ბინდისფერდება ეზოში მდგარი ხის ტოტზეა გადაფენილი. დღე-ღამის მიჯნა, შუქ-ჩრდილების ცვალება მკვეთრი, მწუხრი, მომგვრელისევდიანი, დამღლელი ფიქრის: - ნუთუ ღამდება, ეს ოხერი, დრო როგორ მიჰქრის... ბაბუაწვერას დაჰფარფატებს პეპელა თეთრი. ორღობის მიღმა, კიპარისებს ნიავი არხევს, ბალახში გორავს დაბურდული გორგალი ბედის, დაღლილი დედა თითისტარზე სიჩუმეს ახვევს, რაოდენ მრავლისმეტყველია სიჩუმე დედის!.. |
ლექსები დედაზე • • •  • • • მამუკა სალუქვაძის პოეზია |
_1399744198.webp)
_1399723684.webp)
