|
აღსდეგ გმირთ გმირო, ნუ გძინავს, მტერთა ისმიან ხმანია, გრძლად ძილსა ჩვეულ როდი ხარ მოგვიხმნე უნჯი ყმანია. ვსდევნოთ, ვაკვეცნოთ თმანია, ვართ ბრძოლად მათდა მოსულნი, ზოგთაგან ოთხი ძმანია. წვერმახვი, მტერთა ზარია, მოყმეთა ნახონ ფრიადი, მუნ მოსკდეს მთა და ბარია, ვასვათ სასმელი მწარია! ჰქუხდეს მაჟარი, შაშხანა ვით ზეცით მეხის გვარია. შთაიცვ წვრილთვალა რკინისა, აღიღე ხელთა მაჟარი, მტრისა გამბნევი ტვინისა: ვითა მეგონნი ლხინისა შევსვათ სისხლსაცა მტერთასა, უტკბეს კახეთის ღვინისა! უკუ იხედონ ვეღარა ყოვლთვის ყოფილა ეს ესე, ვინც ჩვენზე დაიკვეხა რა. მთად ვგზავნით, დიაცეხარა, არ განიღვიძებ, ბატონო, მოყმეთა რომცღა გვეხარა? ვისმინოთ ჩაჩქანთ ჩქერანი: დავსხდეთ, დავიწყოთ ღრეობა, უყვარდის ჩვენნი მღერანი, კაზმული იცხო მერანი, არ განიღვიძებს, მოსულ არს, ბედისა ჩვენის წერანი. |
